ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ
Ορισμός
Στερεότυπα είναι σταθερές, ταξινομημένες αντιλήψεις, που συνήθως οφείλονται σε ελλιπή πληροφόρηση, σχετικά με χαρακτηριστικά τα οποία αποδίδονται στα μέλη μιας ομάδας.
Μορφές: φυλετικά (ρατσιστικά), σεξιστικά, εθνικά, ταξικά, θρησκευτικά κλπ.
Αίτια καλλιέργειας στερεοτύπων
η οικογένεια ως πρωταρχικός φορέας αγωγής επηρεάζει και καθορίζει την αδιάπλαστη νεανική σκέψη
το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, η άγνοια, η ημιμάθεια, η έλλειψη κριτικής σκέψης για σφαιρική θέαση των γεγονότων
η αυταρχική και δασκαλοκεντρική μορφή της εκπαίδευσης (βιβλία και δάσκαλος, φορείς στεροτυπικών αντιλήψεων)
η ύπαρξη δογμάτων φανατίζει τα άτομα και τα καθιστά άβουλα.
με τη μεγάλη διάδοση και απήχηση τους, τα ΜΜΕ καταφεύγουν συχνά στην παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα και καλλιέργεια εθνικιστικού πνεύματος.
η προσκόλληση στην παράδοση: η προγονοπληξία λειτουργεί απορριπτικά για τους άλλους λαούς
η συνύπαρξη του παλιού με το καινούργιο (χάσμα γενεών).
ο σύγχρονος τρόπος ζωής δεν αφήνει στο σύγχρονο άνθρωπο περιθώρια να σκεφτεί
οι κοινωνικές ανισότητες και οι ιδεολογίες τους μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά
ο ατομισμός και η ιδιοτέλεια.
δημαγωγοί, στο όνομα της εξουσίας, καλλιεργούν το λαϊκισμό και τον εθνικισμό.
θρησκευτικά δόγματα καλλιεργούν συχνά την άκριτη αποδοχή γεγονότων κ΄ καταστάσεων
τραυματικές εμπειρίες λαών τους οδηγούν σε συναισθηματικές κι όχι λογικές αξιολογήσεις
η σιγουριά που εξασφαλίζει η σκέψη κι η δράση που βασίζεται σε προκαθορισμένα πλαίσια
Συνέπειες από την ύπαρξη στερεοτύπων
Για το άτομο
Δυσχεραίνεται η κοινωνικοποίησή του (η πορεία από το εγώ στο εμείς) και διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα οδηγώντας στη μεροληψία. Καθίσταται δυσχερής η ανεύρεση της αλήθειας λόγω διαμορφωμένης εκ των προτέρων αντίληψης, θεμελίωσης της σκέψης σε αυθαίρετα συμπεράσματα, μεροληπτικής/υποκειμενικής θέασης των πραγμάτων, έλλειψης κριτικής σκέψης και απόρριψης κάθε νεωτεριστικής προσπάθειας.
Επέρχεται πνευματική στειρότητα εξαιτίας της μονομέρειας της σκέψης, δεν αναπτύσσεται η φαντασία, μένει στάσιμη η επιστήμη. Παρεμποδίζεται η αυτοκριτική και η αυτογνωσία, αφού θεωρείται δεδομένη η υπεροχή έναντι των άλλων. Υφίσταται απώλεια ηθικής συνείδησης καθώς η προκαθορισμένη στάση οδηγεί στην αδικία και στην απόρριψη των άλλων.
Τα στερεότυπα συνοδεύονται από ρατσισμό, φανατισμό και πάθη που καταλήγουν σε απάνθρωπη συμπεριφορά και παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Για την κοινωνία
Προκαλείται κοινωνική δυσλειτουργία με αποτέλεσμα την κοινωνική στασιμότητα, αναστολή της κοινωνικής προόδου και φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας (βία, εγκληματικότητα, τρομοκρατία). Καταλύονται κοινωνικές αξίες (συνεργασία, διαλλακτικότητα) και δικαιώματα, υπάρχει πολιτικός φανατισμός, που καταλήγει πολλές φορές, σε εμφύλιες συρράξεις.
Καλλιεργείται πνεύμα εθνικισμού, ρατσισμού και φυλετικών διακρίσεων, με συνέπεια την αδυναμία συνεργασίας των λαών για παγκόσμια ειρήνης και καταπολέμηση κοινών προβλημάτων (περιβάλλον, τρομοκρατία). Επέρχεται μαζοποίηση και παθητικοποίηση, από την δουλική αποδοχή των στερεοτύπων και την εκμηδένιση του προσωπικού στοιχείου, καθιστώντας ευκολότερη τη χειραγώγηση της κοινωνίας.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ (Bullying)
Εναλλακτική ορολογία: ενδοσχολική βία, bullying, θυματοποίηση, νταηλίκι
Διαφορά ενδοσχολικής βίας και σχολικού εκφοβισμού:
Στον εκφοβισμό το θύμα επιλέγεται ως ο ανίσχυρος αντίπαλος, η επίθεση εναντίον του προγραμματίζεται και επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα, με κύριο στόχο την επιβεβαίωση της ισχύος του θύτη
Αντίθετα στις ενδοσχολικές συγκρούσεις, τα αντικρουόμενα μέλη είναι ισότιμα, οι συμπλοκές τυχαίες μεταξύ τους, με στόχο ένα «παιχνίδι» κυριαρχίας, παρά την τελική εδραίωση της ισχύος μιας από τις δύο ομάδες
Ορισμός
Ο σχολικός εκφοβισμός (αγγλικά: bullying) είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση. Εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού (κοροϊδία, διακρίσεις, σεξουαλικά σχόλια), του κοινωνικού εκφοβισμού (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), του σωματικού εκφοβισμού (χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές), του ηλεκτρονικού εκφοβισμού (εκβιασμός μέσω Διαδικτύου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο).
Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού ή bullying, όπως είναι γνωστός ο όρος στη διεθνή βιβλιογραφία, έχει αρχίσει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις στη σχολική κοινότητα και να τρομάζει τους γονείς. Συνεχώς αυξάνει ο αριθμός των παιδιών που παραπονιούνται ότι έχουν πέσει θύματα κοροϊδίας άλλων παιδιών και εκφράζουν την απόγνωση τους και τις δικές τους εμπειρίες ως θύματα εκφοβισμού από συμμαθητές, συνομηλίκους τους ή μεγαλύτερης ηλικίας. Προσοχή, βία δεν είναι μόνο το «ξύλο». Η βία παίρνει διάφορες μορφές: λεκτική, σωματική συναισθηματική, διαδικτυακή, σεξουαλική. Στις 6 Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού. Ας ενημερωθούμε λοιπόν, περισσότερο γι’ αυτό το φαινόμενο που τελευταία εξαπλώνεται ραγδαία.
Η σημερινή κατάσταση: Η Ελλάδα καταλαμβάνει την 4η θέση ανάμεσα σε 41 χώρες σε περιστατικά ενδοσχολικής βίας και εκφοβισμού ή bullying όπως ονομάζεται διεθνώς. Βία λεκτική, ψυχολογική, σωματική, ακόμη και διαδικτυακή ή ηλεκτρονική. Όπως επισημαίνει ο ευρωβουλευτής Γ. Κουμουτσάκος που προώθησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την καθιέρωση Ευρωπαϊκής Ημέρας κατά του εκφοβισμού και της βίας στα σχολεία (για την Ελλάδα ορίστηκε η 6η Μαρτίου) «Ο διαχωρισμός «θύματος-θύτη είναι λανθασμένος, αφού και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για παιδιά, μπλεγμένα στα δίχτυα αυτού του νοσηρού φαινομένου».
Μορφές Σχολικού Εκφοβισμού
σωματικός - χτυπήματα
απειλές
εκβιασμοί
πειράγματα
παρατσούκλια
κοροϊδία
διάδοση φημών
συναισθηματικός εκφοβισμός
αποκλεισμός μαθητών από κοινωνικές και σχολικές δραστηριότητες (κοινωνικός εκφοβισμός)
σεξουαλική παρενόχληση
κλοπές ή και ζημιές στα προσωπικά αντικείμενα του παιδιού που βιώνει εκφοβισμό
ηλεκτρονικό bullying / cyber bullying. Το cyber-bullying είναι ο εκφοβισμός που προκαλείται μέσω της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών
Αίτια του φαινομένου
υπέρμετρη προβολή βίας
γενικότερη κοινωνική βία και ανισότητες
στρεβλή κοινωνικοποίηση
έλλειψη ενδιαφέροντος από γονείς, καθηγητές
καταπιεστικό σχολείο
ανεπαρκής γονική υποστήριξη και επιρροή
άδικες τιμωρίες
ρατσισμός
σοβινισμός
εφηβεία
Συνέπειες
ψυχολογική κατάπτωση
κατάθλιψη
ψυχοσωματική δυσλειτουργία
χαμηλή αυτοεκτίμηση
άγχος, σύνδρομο μετατραυματικού στρες
αποστροφή προς το σχολείο
μαθησιακές δυσκολίες, σχολική αποτυχία
ελλειμματική προσοχή
κλείσιμο στον εαυτό, κοινωνική απομόνωση
αυτοκτονικές τάσεις, αυτοκτονία
καλλιέργεια κλίματος καχυποψίας
έλλειψη συνεργασίας
βίαια ξεσπάσματα
αυξημένες πιθανότητες εμπλοκής σε εγκληματικές συμπεριφορές
Τις περισσότερες φορές τα παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό δεν το λένε σε κανένα διότι:
Ντρέπονται. Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα που ακολουθεί τον σχολικό εκφοβισμό καθώς τα παιδιά νοιώθουν ότι όλοι γελάνε μαζί τους
Φοβούνται. Τα παιδιά θεωρούν ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι και φοβούνται ότι ο οποιοσδήποτε χειρισμός θα θυμώσει το παιδί ή τα παιδιά που το εκφοβίζουν και τα πράγματα θα χειροτερεύσουν
Νιώθουν ότι φταίνε. Η σκέψη των παιδιών είναι ενοχική και ιδιαίτερα σε καταστάσεις βίας. Θεωρούν ότι εκείνα φταίνε, ότι εκείνα προκάλεσαν αυτή την κατάσταση
Σκέφτονται ότι θα απογοητεύσουν / στενοχωρήσουν τους γονείς τους. Όλα τα παιδιά αποζητούν την αγάπη και τον θαυμασμό των γονιών τους. Θεωρούν λοιπόν ότι αν μάθουν οι γονείς τους αυτό που συμβαίνει θα απογοητευτούν και θα στενοχωρηθούν.
Τρόποι αντιμετώπισης
επικοινωνία με καθηγητές
επικοινωνία με ψυχολόγους ή φορείς (Ο Συνήγορος του Παιδιού, Το Χαμόγελο του Παιδιού)
επιτήρηση / επίβλεψη σχολικού χώρου
συνεργασία καθηγητών/γονέων/μαθητών
ενημέρωση
βοήθεια συμμαθητών (μη συγκάλυψη προβλήματος)
προαγωγή των συνεργατικών αλληλεπιδράσεων
παροχή ευκαιριών για θετική έκφραση της επιθετικότητας (π.χ. μέσω των αθλημάτων)
προβολή υγιών προτύπων
φιλίες
καταπολέμηση χάσματος γενεών
επικοινωνία με τους γονείς
αρμονική οικογενειακή συμβίωση
διάλογος
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΤΕΧΝΗ
Ορισμοί
Τέχνη είναι η συνειδητή ενέργεια αλλά και η ιδιαίτερη ικανότητα του ανθρώπου για δημιουργία έργων που προκαλούν αισθητική συγκίνηση και αναπτύσσουν προβληματισμό. Μέσω της τέχνης, δεν εκφράζεται μόνο το ιδεώδες του ωραίου, σύμφωνα με την ιδιαίτερη αισθητική του καλλιτέχνη και της εποχής του, αλλά και ένας κοινωνικής υφής προβληματισμός, ανάλογος με τις ιδεολογικές αντιλήψεις, τους κοινωνικούς προσανατολισμούς, τις αξιο-λογικές προσεγγίσεις του δημιουργού και τις ιδιαίτερες συνθήκες του καιρού του.
Τέχνη είναι η ελεύθερη και δημιουργική έκφραση του ανθρώπου με έργα που διέπονται από τους αισθητικούς κανόνες του ωραίου, με στόχο την αισθητική συγκίνηση και τον κοινωνικό προβληματισμό, σύμφωνα με τις προσωπικές επιλογές του δημιουργού και τα δεδομένα της εποχής του.
Ετυμολογία Τέχνη < τέκ-των < τίκτω
Μορφές
1. εικαστικές (αρχιτεκτονική, πλαστική, ζωγραφική)
2. τονικές (ποίηση, μουσική)
3. κινητικές (χορός, θέατρο).
Η σημασία της τέχνης
Συμβάλλει στην πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου:
καλλιεργεί τις πνευματικές δυνάμεις (κρίση, αντίληψη, φαντασία, επινοητικότητα)
διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες και τα ενδιαφέροντά του. Τον καθιστά ικανό να προσεγγίζει πολυπρισματικά την πραγματικότητα και να διεισδύει στις εσώτερες (=τις βαθύτερες) πτυχές της.
Αναπτύσσει την αισθητική του:
διαμορφώνει το αισθητικό κριτήριο, τη δυνατότητά του, δηλαδή, να αποτιμά ορθά τα καλλιτεχνικά ερεθίσματα
καλλιεργεί την αίσθηση του ωραίου, του μέτρου, της συμμετρίας και της αρμονίας
διδάσκει στο άτομο να βλέπει τα πράγματα μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα που ξεφεύγει από τη χρηστική αντίληψη της ζωής.
Σημαντική είναι η επίδρασή της στην κοινωνικοπολιτική ζωή:
δεν αποτελεί μόνο μέσο επικοινωνίας και σύσφιξης των διαπροσωπικών σχέσεων αλλά προβάλλει και πρότυπα ζωής και συμπεριφοράς, κοινωνικο-πολιτικές αξίες, όπως είναι η ισότητα, η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η ειρήνη κ.α.
αφυπνίζει τις συνειδήσεις των πολιτών και τους ευαισθητοποιεί για σοβαρά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.
Επηρεάζει τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς του ανθρώπου:
προβάλλει υψηλές αξίες και ανώτερα ιδανικά
συντελεί σε μια επανιεράρχηση αξιών και τονώνει την έφεσή του να αγωνιστεί για την πραγμάτωση υψηλών στόχων.
Επιδρά θετικά στον ψυχισμό του ατόμου:
εκλεπτύνει τον ψυχικό κόσμο και εξευγενίζει τα συναισθήματα μέσω της αισθητικής συγκίνησης
απαλλάσσει από το άγχος της καθημερινότητας και την υπερένταση, λειτουργώντας ως μορφή εκτόνωσης που απελευθερώνει από την εσωτερική πίεση και ένταση
προκαλεί την κάθαρση στο δημιουργό και στο δέκτη.
Αποτελεί μέσο που εκφράζει την ιδιαιτερότητα της προσωπικής δημιουργίας:
αναδεικνύει τις ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες του ατόμου
ικανοποιεί την ανάγκη του ανθρώπου να εξωτερικεύει τις ιδέες και τις ανησυχίες του, να αισθητοποιεί τα οράματά του.
Συμβάλλει στην ηθική αρτίωση του ανθρώπου:
προβάλλει ανθρωπιστικές αξίες και πρότυπα ηθικής ζωής
δίνει ύπαρξη και απαθανατίζει τις μεγάλες ηθικές πράξεις
Η τέχνη κάθε λαού αποτελεί το κυριότερο στοιχείο της φυσιογνωμίας και της πολιτιστικής του ταυτότητας:
τα καλλιτεχνικά δημιουργημάτα ενός λαού αντιπροσωπεύουν την ιδιαίτερη αισθητική του και χαρακτηρίζουν την ποιότητα του εθνικού του πολιτισμού
η λαϊκή κυρίως τέχνη εκφράζει την πολιτιστική ταυτότητά του.
Ευνοεί την επικοινωνία των λαών:
καταλύει τα τοπικά όρια· είναι γλώσσα διεθνής με διαχρονική αξία
συμβάλλει στη διαμόρφωση πνεύματος οικουμενικής συνείδησης.
Λόγοι απομάκρυνσης του ανθρώπου από την τέχνη
Η εποχή μας είναι αντι-πνευματική λόγω του μονομερούς προσανατολισμού του σύγχρονου ανθρώπου:
υλικός ευδαιμονισμός, υπερεργασία, έλλειψη ελεύθερου χρόνου, διάθεσης, καθαρού πνεύματος
χρησιμοθηρική αντίληψη της ζωής
ο σύγχρονος άνθρωπος ενδιαφέρεται περισσότερο για το «έχειν» και όχι το «είναι».
Η σύγχρονη τέχνη είναι, αρκετές φορές, ακατανόητη για το μέσο άνθρωπο:
απουσία καλλιτεχνικής παιδείας και αισθητικής αγωγής στο πλαίσιο της εξειδικευτικής τεχνοκρατικής εκπαίδευσης
ελιτισμός
μορφές τέχνης από σχολές και τάσεις με ειδικούς “κώδικες”, “θεωρίες” (σουρεαλισμός, φουτουρισμός κ.λ.π.) που δυσχεραίνουν την επικοινωνία πομπού-δέκτη.
Η έλλειψη αναγκαίου αριθμού χώρων καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης.
Υπερπροβολή από τα ΜΜΕ, χαμηλής ποιότητας έργων που δε σχετίζονται με την πραγματική τέχνη.
Η εμπορευματοποίηση της τέχνης:
αδυναμία ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων να παρακολουθούν έργα υψηλής ποιότητας
υποβάθμιση της ποιότητας της τέχνης.
Η ποίηση ως ανάγκη και στόχος του ανθρώπου
Είναι μέσο με το οποίο ο άνθρωπος εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο εξωτερικεύει προβληματισμούς, ανησυχίες, φόβους αλλά και ελπίδες, οράματα.
Συντελεί στην πνευματική καλλιέργεια, αφού διευρύνει τους προβληματισμούς και ανοίγει νέους ορίζοντες στη σκέψη και βοηθά το άτομο να αποκτήσει μία άλλη θέαση του κόσμου, μία διαφορετική οπτική με την καλλιέργεια της ευαισθησίας.
Εμπνέει την καλαισθησία, τα ευγενικά και εκλεπτυσμένα συναισθήματα.
Με τη συνυποδηλωτική λειτουργία της γλώσσας, τον ελλειπτικό λόγο, την εικονοπλαστική και τα άλλα εκφραστικά μέσα αναπτύσσει τη φαντασία.
Αναβαθμίζει το αισθητικό και το γλωσσικό κριτήριο του ανθρώπου.
Αποτελεί το καταφύγιο της ψυχής αφού ευνοεί την ενδοσκόπηση κ΄ συντροφεύει το άτομο σε στιγμές μοναξιάς και προσωπικής δοκιμασίας.
Με τον κοινωνικό της χαρακτήρα αναδεικνύει τα σοβαρά προβλήματα του ανθρώπου και ενεργοποιεί τις συνειδήσεις για την αντιμετώπιση τους.
Για να επιτελέσει η ποίηση έναν τόσο σημαντικό ρόλο, ο ποιητής, όπως κάθε δημιουργός τέχνης οφείλει: Ι.) να μην εγκλωβίζεται στο δόγμα «τέχνη για την τέχνη», αντίληψη που απολυτοποιεί την αξία της αισθητικής έκφρασης και παραβλέπει την κοινωνική διάσταση της ποίησης. II.) να μη διακατέχεται από τη δογματική αντίληψη περί «στρατευμένης τέχνης». Δεν πρέπει ο όρος «στράτευση» να νοείται ως τέχνη «κατ’ επιταγήν» που περιορίζεται στις αναγκαιότητες της όποιας ιδεολογίας ή σκοπιμότητας. Απαιτείται, επομένως, ο δημιουργός της τέχνης αφενός να επιδιώκει την αισθητική τελειότητα και αφετέρου να «στρατεύεται» μέσω της ποίησης σε υψηλές αξίες, ιδανικά και ανθρωποκεντρικούς στόχους.
Προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της τέχνης
Ύπαρξη δημοκρατικού και ελευθέρου πολιτεύματος, που επιτρέπει την ελεύθερη σκέψη και έκφραση.
Ουσιαστική παιδεία και ενημέρωση στις διάφορες μορφές της τέχνης.
Ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να χειραγωγείται και να υπηρετεί στείρα ιδέες και αντιλήψεις, αλλά να είναι ηθικό και άγρυπνο πνεύμα.
Το καλλιτεχνικό προϊόν προϋποθέτει έμπνευση και ευαισθησία, μόχθο και αφοσίωση.
Το έργο τέχνης να εκφράζει και να απευθύνεται στο κοινωνικό σύνολο κι όχι σε μια μικρή κάστα ανθρώπων (να παράγει επικοινωνιακό αποτέλεσμα), που σημαίνει κινητοποίηση της συγκίνησης, γονιμοποίηση της σκέψης και των συναισθημάτων του κοινού.
Ίδρυση πολιτιστικών συλλόγων.
Οικονομική βοήθεια από την πολιτεία.
Αξιοποίηση της παράδοσης και καλλιέργεια αξιών.
Απόψεις για το ρόλο της τέχνης
«Η Τέχνη για την Τέχνη»
Μοναδικός σκοπός της Τέχνης, κατά την άποψη αυτή, είναι η δημιουργική έκφραση και ανάδειξη του ωραίου, ενώ στόχος του καλλιτέχνη η τελειότητα και η πρόκληση της αισθητικής απόλαυσης. Η τέχνη αποτελεί αυταξία, έξω από πολιτικές και κοινωνικές σκοπιμότητες. Έτσι, παραμένει γνήσια ως προς τη συγκίνηση, τη γνησιότητα της έμπνευσης, την πνευματική ελευθερία. Αντίθετα, σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, ο σκοπός γίνεται μέσο και η τέχνη εκχυδαιζεται, υπηρετώντας εξωκαλλιτέχνικές σκοπιμότητες. Όταν ο καλλιτέχνης ασχολείται με τα κοινωνικά θέματα, ξεφεύγει από την καθαρότητα της στοχαστικής μοναξιάς του και το βασικό του προορισμό να δημιουργεί ομορφιά.
Αδυναμίες της άποψης:
ο καλλιτέχνης αδιαφορεί για το περιεχόμενο και ενδιαφέρεται μόνο για τη μορφή. Στερεί, έτσι, το δικαίωμα της τέχνης να αναφερθεί σε θέματα με βαθύτερο νόημα και περιεχόμενο
υποτιμά κάθε άλλη αξία πέραν της τέχνης
ο καλλιτέχνης απομονώνεται από την κοινωνία, τον φυσικό χώρο έμπνευσής του
η τέχνη παύει να εκφράζει την εποχή της
η άποψη «Τέχνη για την Τέχνη» είναι περισσότερο θεωρητική, γιατί ελάχιστοι καλλιτέχνες πέτυχαν να την υλοποιήσουν και μάλιστα σ' ένα μόνο μέρος του έργου τους
αποπροσανατολίζει το άτομο, το οποίο, σ' αυτή την περίπτωση, παίζει το παιχνίδι της άρχουσας τάξης.
«Στρατευμένη Τέχνη»
Στρατευμένη είναι η τέχνη, που εντάσσεται σε μια ιδεολογία και προσπαθεί να μεταδώσει ένα μήνυμα πολιτικής, ηθικής, κοινωνικής, θρησκευτικής ή άλλης σκοπιμότητας. Το περιεχόμενο της τέχνης, τότε, προκατασκευάζεται για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.
Αδυναμίες της άποψης:
αποβλέπει στον προσηλυτισμό σε κάποια ιδέα ή πολιτική παράταξη κι όχι στο κοινωνικό όφελος
καταπνίγει το καλλιτεχνικό μέρος και τον αισθητικό ρόλο της τέχνης
ο καλλιτέχνης δε δημιουργεί ελευθέρα αλλά ετερο-κατευθύνεται από κέντρα εξουσίας
η «κατ' επιταγή καλλιτεχνική δημιουργία» συνιστά κίβδηλη τέχνη, η οποία απομακρύνει τον κόσμο από την τέχνη και τη ζημιώνει συνολικά, καταφέρνοντας ισχυρά πλήγματα στην αξιοπιστία της.
Μια τρίτη άποψη
Η κοινωνική αποστολή της τέχνης είναι αδιαμφισβήτητη. Καλά έργα, κατά το Σεφέρη, είναι «αυτά που νομοθετούν, εκείνα που θα μας διδάξουν». Αυτά τα έργα εκφράζουν τους αγώνες και τα συμφέροντα των λαών. Όταν, λοιπόν, η τέχνη στρατεύεται, με την ευρύτερη σημασία του όρου, και αναφέρεται στο κοινωνικό σύνολο, πολιτικοποιείται. Μ' αυτή την έννοια η πολιτικοποίηση της τέχνης είναι αποδεκτή.
Οι ακόλουθοι της άποψης αυτής υποστηρίζουν ότι ο καλλιτέχνης:
πρέπει να είναι πάνω από συμφέροντα και πάθη
να είναι οδηγός συνειδήσεων, κήρυκας του Ηθικού και δημιουργός Πολιτισμού
να υλοποιεί το «μέτρον», οδηγώντας στη σύνθεση της θέσης και της αντίθεσης.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
Ορισμοί
Πολιτισμός είναι η υλική και πνευματική πρόοδος του ανθρώπου, καθώς και η παράλληλη ηθική εξέλιξή του (= το σύνολο των υλικών, πνευματικών και ηθικών επιτευγμάτων του ανθρώπου).
Διακρίνεται σε:
τεχνικό πολιτισμό (civilisation) (τεχνική, υλικά αγαθά).
Παρατήρηση:
Ο σύγχρονος πολιτισμός είναι μονομερής, μονοδιάστατος. Έχει δοθεί προτεραιότητα στον τεχνικό, ενώ, σε μεγάλο βαθμό, παραμελείται ο πνευματικός και ηθικός του χαρακτήρας.
Τεχνολογία ονομάζεται το σύνολο των τεχνικών μέσων, όπως οι μηχανές και ο εξοπλισμός, των επιστημονικών μεθόδων και τρόπων ενέργειας που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών· κατά μία έννοια, η τεχνολογία αποτελεί την εφαρμοσμένη πλευρά της γνώσης, επιστήμη αφορά κυρίως στη θεωρητική διάσταση της γνώσης.
Θετικές πλευρές της τεxνικής προόδου
Κυριαρχία στη φύση
ελάττωση εξάρτησης του ανθρώπου με την αποκρυπτογράφηση των νόμων της φύσης
αξιοποίηση των δυνάμεών της προς όφελός του
θετική επίδραση στο χαρακτήρα και τα αποτελέσματα της εργασίας
ελαχιστοποίηση σωματικού μόχθου, απαλλαγή από επίμοχθες εργασίες (με τη μηχανοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας)
μείωση ορίων παραγωγικού χρόνου, αύξηση ελεύθερου χρόνου
μαζική παραγωγή αγαθών και βελτίωση της ποιότητάς τους
δημιουργία νέων τομέων απασχόλησης – νέων επαγγελμάτων με επέκταση των ευκαιριών για εργασία.
Αφθονία ανέσεων και μέσων στην καθημερινή ζωή αποφασιστική συμβολή στην επίλυση βασικών προβλημάτων διαβίωσης και κατ’ επέκταση στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου.
Η τεχνολογική ανάπτυξη συνέβαλε στη διεύρυνση του επιστημονικού πεδίου, στη συνακόλουθη πρόοδο των επιστημών:
θεαματική πρόοδος της ιατρικής που μείωσε την παιδική θνησιμότητα και παράλληλα με τη βελτίωση των όρων διαβίωσης αύξησε το μέσο όρο ζωής
με τα σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα επιτυγχάνεται η ευρεία διάδοση των επιτευγμάτων του πνευματικού πολιτισμού, η ανάπτυξη της παιδείας και η κοινωνικοποίηση της γνώσης. Έτσι, καταπολεμάται η άγνοια, η αμάθεια, οι δεισιδαιμονίες, οι προλήψεις (ανάπτυξη ορθολογικής σκέψης, απομάκρυνση εξωλογικών στοιχείων).
Η τελειοποίηση των μέσων συγκοινωνίας, με την εκμηδένιση των αποστάσεων, διευκολύνει την ανθρώπινη επαφή και την προσέγγιση των λαών.
Ανάπτυξη πνεύματος οικουμενικής συνείδησης με τις απεριόριστες δυνατότητες επικοινωνίας που παρέχει στους λαούς (ΜΜΕ, δορυφορική τηλεόραση κ.λπ.).
Πολλαπλασιασμός των μέσων ψυχαγωγίας, διεύρυνση μορφών τέχνης.
Η γενικότερη πρόοδος συντελεί στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, αφού τα πολιτιστικά αγαθά (περίθαλψη, μόρφωση κ.ά) είναι πλέον προσιτά στο ευρύτερο κοινό.
Αρνητικές πλευρές της τεxνικής προόδου
Καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος, διατάραξη οικολογικής ισορροπίας εξαιτίας, εκτός των άλλων, της τεχνοκρατικής αντίληψης στην εφαρμογή των επιτευγμάτων του σύγχρονου πολιτισμού με συνέπειες:
δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης
αρνητική επίδραση στην ψυχοσωματική υγεία (ψυχονευρωτικές διαταραχές, άγχος)
Η αλματώδης ανάπτυξη του τεχνικού πολιτισμού δίνει τη δυνατότητα τελειοποίησης των πολεμικών εξοπλισμών για τη δημιουργία μέσων μαζικής καταστροφής που:
απειλούν την ανθρωπότητα με ολοκληρωτικό αφανισμό (πυρηνικός όλεθρος)
επιτείνουν τα αισθήματα ανασφάλειας, αβεβαιότητας για το μέλλον.
Ο μηχανοποιημένος και κατακερματισμένος χαρακτήρας της εργασίας (αυτοματισμός, εξειδίκευση κ.λπ.) οδηγεί:
στην αποξένωση του δημιουργού από τα δημιουργήματα, την απώλεια της χαράς από την προσωπική δημιουργία (αλλοτρίωση)
στην τυποποίηση, την πλήξη, την ανία
συχνά στην πνευματική μονομέρεια.
Δημιουργούνται κίνδυνοι για τη δημοκρατία, όταν τα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα (κυρίως τα ΜΜΕ, οι επιστημονικές τεχνικές επηρεασμού της κοινής γνώμης κ.λπ.) υπηρετούν συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες. Τότε, ως όργανα αποπροσανατολισμού, χαλιναγώγησης του πολίτη τον καθιιστούν ενεργούμενό τους.
Το πνεύμα υλικού ευδαιμονισμού και η συνακόλουθη υπερκατανάλωση οφείλονται, σε μεγάλο βαθμό, στη συμβολή της τεχνολογίας στη μαζική παραγωγή, ποικιλία, ελκυστικότητα, προβολή των αγαθών και στη νοοτροπία της άνεσης και της ευκολίας που καλλιεργούν τα τεχνικά μέσα.
Οι υλιστικές προτεραιότητες του μονοδιάστατου ανθρώπου οδηγούν:
στην αδιαφορία για πνευματική καλλιέργεια
στην απομάκρυνση από υψηλές αξίες, ιδανικά
στην αποστασιοποίηση από συλλογικές δραστηριότητες
στo άγχος, την υπερένταση
Η ανάπτυξη των βιομηχανιών στις πόλεις είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αστυφιλικού ρεύματος για τη μετοίκηση μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων από την περιφέρεια στα αστικά κέντρα, με όλες τις αρνητικές συνέπειες (υποβάθμιση ποιότητας ζωής, αδυναμία επικοινωνίας και διαμόρφωσης υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, πολύμορφη αλλοτρίωση του ατόμου, άγχος κ.λπ)
Προτάσεις-Προϋποθέσεις για θετική αξιοποίηση του τεχνικού πολιτισμού
Συνειδητοποίηση από το άτομο πως τα επιτεύγματα του πολιτισμού (τεχνικού και πνευματικού) είναι το μέσο που του παρέχει τη δύναμη, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σύμφωνα με τους σκοπούς του.
Απαιτείται νέα ιεράρχηση αξιών· ο προσανατολισμός και ο χαρακτήρας του σύγχρονου πολιτισμού θα διαφοροποιηθεί, ώστε να υπηρετεί πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου, ανθρωπιστικούς σκοπούς και βελτίωση της ποιότητας ζωής. Αλλαγή πολιτισμικού μοντέλου προϋποθέτει επαναπροσδιορισμό αξιών και προσωπικής στάσης ζωής.
Κοινωνικός έλεγχος στη χρήση των επιτευγμάτων του πολιτισμού. Με συλλογικές δραστηριότητες οι πολίτες να απαιτήσουν τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικών θεσμών για την ανθρωποκεντρική αξιοποίηση της τεχνολογίας.
Ανθρωπιστική παιδεία.
Σεβασμός στο περιβάλλον
Επιστήμονες και πνευματικοί άνθρωποι να μη διακατέχονται από την τεχνοκρατική αντίληψη «επιστήμη για την επιστήμη» και «διανόηση για τη διανόηση»· να συνειδητοποιήσουν το χρέος τους έναντι της ανθρωπότητας με τον ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό της έρευνας και των εφαρμογών.
Συμμετρική ανάπτυξη των διαστάσεων του σύγχρονου πολιτισμού, ώστε να μην κυριαρχεί η λογική της οικονομικής μονάχα εκμετάλλευσης της τεχνολογίας
Πολιτεία η οποία ελέγχει τις επιχειρήσεις ως προς τον τρόπο αξιοποίησης της επιστημονικής-τεχνολογικής προόδου
Κυριαρχία του ανθρώπου στη μηχανή. Αυτό σημαίνει πως η μηχανή πρέπει να συντελέσει στην επαύξηση της ανθρώπινης ελευθερίας και όχι στη μείωση της.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Ορισμός
Τουρισμός είναι η μετάβαση και η διαμονή για περιορισμένο χρονικό διάστημα σ’ έναν ξένο τόπο, κοντινό ή μακρινό, στο εσωτερικό ή εξωτερικό μιας χώρας. Αρχικά ο σκοπός των τουριστών ήταν η κατάκτηση νέας γνώσης και η διεύρυνση των πνευματικών τους αναζητήσεων ενώ σήμερα έχει σαν κύριο στόχο τη χαλάρωση , την ανάπαυση, την ψυχαγωγία και την παύση κάθε είδους προβληματισμού κι επαγγελματικής δραστηριότητας. Συμπληρωματικά με αυτό, ο τουρίστας αναζητάει τη γνωριμία με νέους ανθρώπους, την εξοικείωση με άλλους πολιτισμούς, ήθη και έθιμα καθώς και την επαφή με τη φύση.
Συνθήκες που βοήθησαν στην ανάπτυξη τουριστικού ρεύματος
Η βελτίωση των μέσων μαζικής μεταφοράς, η συγκοινωνιακή ένωση των ηπείρων, η παγκοσμιοποίηση που επέφεραν οι τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο.
Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου του σύγχρονου δυτικού κόσμου, η αύξηση της αγοραστικής δύναμης των σύγχρονων ανθρώπων. Η καθιέρωση εργατικών δικαιωμάτων που εξασφαλίζουν ελεύθερο χρόνο στους εργαζόμενους, οχτάωρη πενθήμερη εργασία και επιδόματα αδείας. Η καθιέρωση του κοινωνικού τουρισμού.
Η κατάργηση των συνόρων, η ειρήνευση των λαών και οι διακρατικές συμφωνίες για εμπορικές και πολιτιστικές ανταλλαγές.
Η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου των δυτικών κοινωνιών, η γλωσσομάθεια, τα Μέσα μαζικής επικοινωνίας, η διαφήμιση, τα εμπορικά ταξίδια.
Ο σύγχρονος αγχώδης ρυθμός ζωής που αυξάνει την τάση φυγής.
Είδη Τουρισμού
Εγχώριος τουρισμός: Ο τουρισμός των κατοίκων μιας χώρας που ταξιδεύουν εντός της ίδιας χώρας (π.χ. ένας Αθηναίος μεταβαίνει στο Ηράκλειο Κρήτης για διακοπές).
Εξερχόμενος τουρισμός: Οι κάτοικοι μια χώρας ταξιδεύουν σε μια ξένη γι’ αυτούς χώρα (Οι Έλληνες ταξιδεύουν στην Ιταλία).
Εισερχόμενος τουρισμός: Οι τουρίστες που έρχονται στο εσωτερικό μιας χώρας από μια άλλη χώρα ( Οι Άγγλοι τουρίστες που έρχονται στην Ελλάδα για διακοπές).
Εσωτερικός τουρισμός : Το σύνολο του εισερχόμενου και εγχώριου τουρισμού.
Εναλλακτικός τουρισμός – νέες μορφές τουρισμού:
Ο εναλλακτικός τουρισμός είναι η σύγχρονη τάση στον τουριστικό τομέα και προϋποθέτει την ύπαρξη ειδικού και διαφορετικού κινήτρου των τουριστών απ’ ότι έχει ο μαζικός τουρισμός καθώς και τις αντίστοιχες ειδικές υποδομές. Ο εναλλακτικός τουρισμός περιλαμβάνει το σύνολο των τουριστικών υπηρεσιών, οι οποίες διακρίνονται ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες, τις προτιμήσεις και τα κίνητρα των τουριστών, απευθύνονται σε ένα εξειδικευμένο κοινό, τηρούν τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και συμβάλλουν στην άμβλυνση της εποχικότητας της τουριστικής ζήτησης. Ο εναλλακτικός τουρισμός αποσκοπεί στην ανάδειξη και τουριστική αξιοποίηση του φυσικού και πολιτισμικού αποθέματος μιας χώρας.
Σήμερα ο μαζικός τουρισμός θωρείται απευκταίος λόγω των δυσμενών επιπτώσεων στο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Η σύγχρονη εποχή προτάσσει μορφές τουρισμού όπως:
Αθλητικός τουρισμός αναψυχής
Θαλάσσιος τουρισμός
Τουρισμός υπαίθρου
Γαστρονομικός τουρισμός
Τουρισμός υγείας και ευεξίας
Αγρο-τουρισμός
Εκπαιδευτικός τουρισμός
Θρησκευτικός / προσκυνηματικός τουρισμός
Συνεδριακός τουρισμός
Οι μορφές αυτές τουρισμού αναχαιτίζουν τα κακώς κείμενα του βιομηχανοποιημένου τουρισμού και αποτελούν μια βιώσιμη λύση για τη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, τη διατήρηση των οικοσυστημάτων και το πρόβλημα της εποχικότητας του κλασικού τουρισμού.
Πλεονεκτήματα του Ελληνικού Τουρισμού
Το ήπιο κι εύκρατο μεσογειακό της κλίμα, με άπλετη ηλιοφάνεια και ζεστές θερμοκρασίες.
Ο αξιοθαύμαστος πολιτισμός της, ο ιστορικός χαρακτήρας της χώρας με τα αμέτρητα μνημεία και τους αρχαιολογικούς χώρους που την καθιστούν πόλο έλξης εκατομμυρίων επισκεπτών.
Η ομορφιά του φυσικού τοπίου και η ποικιλία της φυσικής ομορφιάς του τόπου.
Οι πανέμορφες και πεντακάθαρες θάλασσες της με τα κρυστάλλινα, γαλαζοπράσινα νερά.
Η ελληνική φιλοξενία, το ελληνικό ταπεραμέντο και οι «αυθεντικοί» άνθρωποι του τόπου.
Η ασφάλεια που νιώθουν οι τουρίστες λόγω χαμηλών ποσοστών εγκληματικότητας και βίας.
Μειονεκτήματα του Ελληνικού Τουρισμού
Κακές υποδομές, κακή τουριστική αγωγή, έλλειψη παιδείας, αγένεια και ανεύθυνη επιχειρηματική δράση στον τομέα αυτό με στόχο το «εύκολο» κέρδος. Φαινόμενα «αρπαχτής».
Ακριβές υπηρεσίες και αγαθά, φαινόμενα οικονομικής εκμετάλλευσης των τουριστών.
Υποβάθμιση φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος λόγω της άκριτης εισροής κακής ποιότητας τουριστών με αμφιβόλου ποιότητας ήθη.
Θετικές συνέπειες της τουριστικής ανάπτυξης
Οικονομικές:
Καταπολεμάται η ανεργία και ανοίγουν πολλές θέσεις εργασίας στις τουριστικές περιοχές (ύπαιθρο και επαρχιακές πόλεις- νησιά).
Άνοδος του βιοτικού επιπέδου της χώρας και της ποιότητας της ζωής ων κατοίκων της περιφέρειας λόγω της εισροής χρήματος.
Μείωση του φαινομένου της εσωτερικής μετανάστευσης καθώς οι κάτοικοι της επαρχίας δε χρειάζεται ν’ αναζητήσουν δουλειά στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Πνευματικές:
Απόκτηση πνευματικής και ηθικής καλλιέργειας (ευγένειας, καλών τρόπων) – άνοιγμα πνευματικών οριζόντων από τη συναναστροφή με διαφορετικής κουλτούρας ανθρώπους. Νέοι τρόποι σκέψης.
Αύξηση της διαλλακτικότητας και καλλιέργεια διαλόγου ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες.
Κοινωνικές:
Εμπλουτισμός Εθνικού πολιτισμού από τα ξένα θετικά στοιχεία
Μείωση του φαινομένου του ρατσισμού. Επαφή λαών και πολιτισμών που οδηγεί σε άρση των προκαταλήψεων και σε γόνιμο διάλογο ανάμεσα στους λαούς.
Άρση της κρατικής απομόνωσης, βελτίωση των διακρατικών σχέσεων, επικοινωνία των λαών, βελτίωση των παγκόσμιων σχέσεων που οδηγεί σε ειρηνική συνύπαρξη.
Πολιτιστικές:
Διαφημίζεται ο Ελληνικός πολιτισμός στα πέρατα του κόσμου και αποκτά οικουμενικές διαστάσεις.
Ανταλλαγή πολιτιστικών στοιχείων ανάμεσα στους λαούς
Ψυχικές:
Ανανέωση , εκτόνωση, ψυχική χαλάρωση, συναισθηματική αποφόρτιση.
Βελτίωση των ανθρώπινων σχέσεων
Αρνητικές συνέπειες της τουριστικής ανάπτυξης
Οικολογικές:
Αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος, ρύπανση της ακτογραμμής , βεβήλωση του φυσικού τοπίου με την άναρχη δόμηση των μεγάλων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων, βεβήλωση των αρχαιολογικών χώρων και μνημείων, αποψίλωση δασικών περιοχών για την ανέγερση τουριστικών εγκαταστάσεις
Υψηλό κόστος ζωής στα επαρχιακά τουριστικά σημεία από φαινόμενα αισχροκέρδειας κι οικονομικής εκμετάλλευσης.
Διαμόρφωση από μια μερίδα επαγγελματιών συνείδησης «αρπαχτικού» και διαρκούς επιδίωξης εύκολου κέρδους.
Στην ύπαιθρο σταδιακά εγκαταλείπονται τα παραδοσιακά επαγγέλματα. Οι ντόπιοι παύουν ν’ ασχολούνται με τη γεωργία με αποτέλεσμα να ξοδεύει η χώρα μεγάλα κονδύλια για την εισαγωγή γεωργικών προϊόντων απ’ το εξωτερικό.
Πολιτιστικές
Ξενομανία, άκρατος μιμητισμός, άκρατη υιοθέτηση ξένων στοιχείων που αλλοιώνουν την εθνική συνείδηση και απειλούν την εθνική μας ταυτότητα.
Αλλοιώνονται τα ήθη και τα έθιμα των Ελλήνων που ζουν σε τουριστικά σημεία. Αλλοίωση του Εθνικού πολιτισμού.
Μέτρα για την περιφρούρηση και την ανάπτυξη υγιούς τουρισμού
Τι μπορεί να κάνει η πολιτεία:
Πολιτειακές παρεμβάσεις που θα αποσκοπούν στη βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό των τουριστικών υποδομών, τη βελτίωση του συγκοινωνιακού δικτύου, των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων, των οδικών δικτύων ιδιαίτερα στην ύπαιθρο και γενικότερα των χώρων υποδοχής των τουριστών.
Αυξημένοι έλεγχοι του Υπουργείου στα τουριστικά σημεία, ιδιαίτερα τους μήνες αιχμής της τουριστικής κίνησης κι επιβολή αυστηρών κυρώσεων σε ασυνείδητους επαγγελματίες του τουρισμού που παραβαίνουν τους νόμους και δεν συμπεριφέρονται δεοντολογικά.
Διαφημιστικές καμπάνιες και προώθηση της χώρας στο εξωτερικό με ιδιαίτερη προβολή του φυσικού πλούτου της χώρας. Διαφημιστικές καμπάνιες στο εσωτερικό και εξωτερικό για τον σεβασμό του φυσικού περιβάλλοντος και τη διαφύλαξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Προώθηση και προβολή νέων οικολογικών και εναλλακτικών μορφών τουρισμού που σέβονται τις φυσικούς πόρους και αναδεικνύουν την πολιτιστική ταυτότητα και φυσιογνωμία μας. Ποιοτική και όχι ποσοτική βελτίωση τουρισμού.
Τι μπορεί να κάνεις ο καθένας ατομικά:
Να επιδείξουμε όλοι ατομική ευθύνη, να επιδείξουμε επαγγελματική ευσυνειδησία σεβόμενοι τον επισκέπτη, προσφέροντας υψηλής ποιότητας υπηρεσίες. Να αποτελέσουμε εμείς οι ίδιοι πρότυπα συμπεριφοράς για τις επισκέπτες διαμορφώνοντας όρια συμπεριφοράς και σεβασμού των φυσικού πλούτου της χώρας μας, των αρχαιολογικών τις χώρων και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Να μην θυσιάζουμε στο βωμό του εύκολου κέρδους την ποιότητα του τουριστικού ρεύματος.
Τι μπορούν να κάνουν οι φορείς αγωγής για τις επερχόμενες γενιές:
Τόνωση της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, καλλιέργεια ηθικών προτύπων συμπεριφοράς , τουριστική αγωγή.
Καλλιέργεια σεβασμού μέσα απ’ τα προγράμματα σπουδών της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και της ιστορικής παράδοσης. Τόνωση της εθνικής μας φυσιογνωμίας και εθνικής υπερηφάνειας στις επερχόμενες γενιές.
Ανάπτυξη κριτικής σκέψης για την αποφυγή φαινομένων εθνικού κομπλεξισμού, ξενομανίας και άκρατου μιμητισμού ξένων ηθών κι εθίμων.
Ορισμός
Στερεότυπα είναι σταθερές, ταξινομημένες αντιλήψεις, που συνήθως οφείλονται σε ελλιπή πληροφόρηση, σχετικά με χαρακτηριστικά τα οποία αποδίδονται στα μέλη μιας ομάδας.
Μορφές: φυλετικά (ρατσιστικά), σεξιστικά, εθνικά, ταξικά, θρησκευτικά κλπ.
Αίτια καλλιέργειας στερεοτύπων
η οικογένεια ως πρωταρχικός φορέας αγωγής επηρεάζει και καθορίζει την αδιάπλαστη νεανική σκέψη
το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, η άγνοια, η ημιμάθεια, η έλλειψη κριτικής σκέψης για σφαιρική θέαση των γεγονότων
η αυταρχική και δασκαλοκεντρική μορφή της εκπαίδευσης (βιβλία και δάσκαλος, φορείς στεροτυπικών αντιλήψεων)
η ύπαρξη δογμάτων φανατίζει τα άτομα και τα καθιστά άβουλα.
με τη μεγάλη διάδοση και απήχηση τους, τα ΜΜΕ καταφεύγουν συχνά στην παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα και καλλιέργεια εθνικιστικού πνεύματος.
η προσκόλληση στην παράδοση: η προγονοπληξία λειτουργεί απορριπτικά για τους άλλους λαούς
η συνύπαρξη του παλιού με το καινούργιο (χάσμα γενεών).
ο σύγχρονος τρόπος ζωής δεν αφήνει στο σύγχρονο άνθρωπο περιθώρια να σκεφτεί
οι κοινωνικές ανισότητες και οι ιδεολογίες τους μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά
ο ατομισμός και η ιδιοτέλεια.
δημαγωγοί, στο όνομα της εξουσίας, καλλιεργούν το λαϊκισμό και τον εθνικισμό.
θρησκευτικά δόγματα καλλιεργούν συχνά την άκριτη αποδοχή γεγονότων κ΄ καταστάσεων
τραυματικές εμπειρίες λαών τους οδηγούν σε συναισθηματικές κι όχι λογικές αξιολογήσεις
η σιγουριά που εξασφαλίζει η σκέψη κι η δράση που βασίζεται σε προκαθορισμένα πλαίσια
Συνέπειες από την ύπαρξη στερεοτύπων
Για το άτομο
Δυσχεραίνεται η κοινωνικοποίησή του (η πορεία από το εγώ στο εμείς) και διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα οδηγώντας στη μεροληψία. Καθίσταται δυσχερής η ανεύρεση της αλήθειας λόγω διαμορφωμένης εκ των προτέρων αντίληψης, θεμελίωσης της σκέψης σε αυθαίρετα συμπεράσματα, μεροληπτικής/υποκειμενικής θέασης των πραγμάτων, έλλειψης κριτικής σκέψης και απόρριψης κάθε νεωτεριστικής προσπάθειας.
Επέρχεται πνευματική στειρότητα εξαιτίας της μονομέρειας της σκέψης, δεν αναπτύσσεται η φαντασία, μένει στάσιμη η επιστήμη. Παρεμποδίζεται η αυτοκριτική και η αυτογνωσία, αφού θεωρείται δεδομένη η υπεροχή έναντι των άλλων. Υφίσταται απώλεια ηθικής συνείδησης καθώς η προκαθορισμένη στάση οδηγεί στην αδικία και στην απόρριψη των άλλων.
Τα στερεότυπα συνοδεύονται από ρατσισμό, φανατισμό και πάθη που καταλήγουν σε απάνθρωπη συμπεριφορά και παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Για την κοινωνία
Προκαλείται κοινωνική δυσλειτουργία με αποτέλεσμα την κοινωνική στασιμότητα, αναστολή της κοινωνικής προόδου και φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας (βία, εγκληματικότητα, τρομοκρατία). Καταλύονται κοινωνικές αξίες (συνεργασία, διαλλακτικότητα) και δικαιώματα, υπάρχει πολιτικός φανατισμός, που καταλήγει πολλές φορές, σε εμφύλιες συρράξεις.
Καλλιεργείται πνεύμα εθνικισμού, ρατσισμού και φυλετικών διακρίσεων, με συνέπεια την αδυναμία συνεργασίας των λαών για παγκόσμια ειρήνης και καταπολέμηση κοινών προβλημάτων (περιβάλλον, τρομοκρατία). Επέρχεται μαζοποίηση και παθητικοποίηση, από την δουλική αποδοχή των στερεοτύπων και την εκμηδένιση του προσωπικού στοιχείου, καθιστώντας ευκολότερη τη χειραγώγηση της κοινωνίας.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ (Bullying)
Εναλλακτική ορολογία: ενδοσχολική βία, bullying, θυματοποίηση, νταηλίκι
Διαφορά ενδοσχολικής βίας και σχολικού εκφοβισμού:
Στον εκφοβισμό το θύμα επιλέγεται ως ο ανίσχυρος αντίπαλος, η επίθεση εναντίον του προγραμματίζεται και επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα, με κύριο στόχο την επιβεβαίωση της ισχύος του θύτη
Αντίθετα στις ενδοσχολικές συγκρούσεις, τα αντικρουόμενα μέλη είναι ισότιμα, οι συμπλοκές τυχαίες μεταξύ τους, με στόχο ένα «παιχνίδι» κυριαρχίας, παρά την τελική εδραίωση της ισχύος μιας από τις δύο ομάδες
Ορισμός
Ο σχολικός εκφοβισμός (αγγλικά: bullying) είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση. Εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού (κοροϊδία, διακρίσεις, σεξουαλικά σχόλια), του κοινωνικού εκφοβισμού (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), του σωματικού εκφοβισμού (χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές), του ηλεκτρονικού εκφοβισμού (εκβιασμός μέσω Διαδικτύου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο).
Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού ή bullying, όπως είναι γνωστός ο όρος στη διεθνή βιβλιογραφία, έχει αρχίσει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις στη σχολική κοινότητα και να τρομάζει τους γονείς. Συνεχώς αυξάνει ο αριθμός των παιδιών που παραπονιούνται ότι έχουν πέσει θύματα κοροϊδίας άλλων παιδιών και εκφράζουν την απόγνωση τους και τις δικές τους εμπειρίες ως θύματα εκφοβισμού από συμμαθητές, συνομηλίκους τους ή μεγαλύτερης ηλικίας. Προσοχή, βία δεν είναι μόνο το «ξύλο». Η βία παίρνει διάφορες μορφές: λεκτική, σωματική συναισθηματική, διαδικτυακή, σεξουαλική. Στις 6 Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού. Ας ενημερωθούμε λοιπόν, περισσότερο γι’ αυτό το φαινόμενο που τελευταία εξαπλώνεται ραγδαία.
Η σημερινή κατάσταση: Η Ελλάδα καταλαμβάνει την 4η θέση ανάμεσα σε 41 χώρες σε περιστατικά ενδοσχολικής βίας και εκφοβισμού ή bullying όπως ονομάζεται διεθνώς. Βία λεκτική, ψυχολογική, σωματική, ακόμη και διαδικτυακή ή ηλεκτρονική. Όπως επισημαίνει ο ευρωβουλευτής Γ. Κουμουτσάκος που προώθησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την καθιέρωση Ευρωπαϊκής Ημέρας κατά του εκφοβισμού και της βίας στα σχολεία (για την Ελλάδα ορίστηκε η 6η Μαρτίου) «Ο διαχωρισμός «θύματος-θύτη είναι λανθασμένος, αφού και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για παιδιά, μπλεγμένα στα δίχτυα αυτού του νοσηρού φαινομένου».
Μορφές Σχολικού Εκφοβισμού
σωματικός - χτυπήματα
απειλές
εκβιασμοί
πειράγματα
παρατσούκλια
κοροϊδία
διάδοση φημών
συναισθηματικός εκφοβισμός
αποκλεισμός μαθητών από κοινωνικές και σχολικές δραστηριότητες (κοινωνικός εκφοβισμός)
σεξουαλική παρενόχληση
κλοπές ή και ζημιές στα προσωπικά αντικείμενα του παιδιού που βιώνει εκφοβισμό
ηλεκτρονικό bullying / cyber bullying. Το cyber-bullying είναι ο εκφοβισμός που προκαλείται μέσω της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών
Αίτια του φαινομένου
υπέρμετρη προβολή βίας
γενικότερη κοινωνική βία και ανισότητες
στρεβλή κοινωνικοποίηση
έλλειψη ενδιαφέροντος από γονείς, καθηγητές
καταπιεστικό σχολείο
ανεπαρκής γονική υποστήριξη και επιρροή
άδικες τιμωρίες
ρατσισμός
σοβινισμός
εφηβεία
Συνέπειες
ψυχολογική κατάπτωση
κατάθλιψη
ψυχοσωματική δυσλειτουργία
χαμηλή αυτοεκτίμηση
άγχος, σύνδρομο μετατραυματικού στρες
αποστροφή προς το σχολείο
μαθησιακές δυσκολίες, σχολική αποτυχία
ελλειμματική προσοχή
κλείσιμο στον εαυτό, κοινωνική απομόνωση
αυτοκτονικές τάσεις, αυτοκτονία
καλλιέργεια κλίματος καχυποψίας
έλλειψη συνεργασίας
βίαια ξεσπάσματα
αυξημένες πιθανότητες εμπλοκής σε εγκληματικές συμπεριφορές
Τις περισσότερες φορές τα παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό δεν το λένε σε κανένα διότι:
Ντρέπονται. Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα που ακολουθεί τον σχολικό εκφοβισμό καθώς τα παιδιά νοιώθουν ότι όλοι γελάνε μαζί τους
Φοβούνται. Τα παιδιά θεωρούν ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι και φοβούνται ότι ο οποιοσδήποτε χειρισμός θα θυμώσει το παιδί ή τα παιδιά που το εκφοβίζουν και τα πράγματα θα χειροτερεύσουν
Νιώθουν ότι φταίνε. Η σκέψη των παιδιών είναι ενοχική και ιδιαίτερα σε καταστάσεις βίας. Θεωρούν ότι εκείνα φταίνε, ότι εκείνα προκάλεσαν αυτή την κατάσταση
Σκέφτονται ότι θα απογοητεύσουν / στενοχωρήσουν τους γονείς τους. Όλα τα παιδιά αποζητούν την αγάπη και τον θαυμασμό των γονιών τους. Θεωρούν λοιπόν ότι αν μάθουν οι γονείς τους αυτό που συμβαίνει θα απογοητευτούν και θα στενοχωρηθούν.
Τρόποι αντιμετώπισης
επικοινωνία με καθηγητές
επικοινωνία με ψυχολόγους ή φορείς (Ο Συνήγορος του Παιδιού, Το Χαμόγελο του Παιδιού)
επιτήρηση / επίβλεψη σχολικού χώρου
συνεργασία καθηγητών/γονέων/μαθητών
ενημέρωση
βοήθεια συμμαθητών (μη συγκάλυψη προβλήματος)
προαγωγή των συνεργατικών αλληλεπιδράσεων
παροχή ευκαιριών για θετική έκφραση της επιθετικότητας (π.χ. μέσω των αθλημάτων)
προβολή υγιών προτύπων
φιλίες
καταπολέμηση χάσματος γενεών
επικοινωνία με τους γονείς
αρμονική οικογενειακή συμβίωση
διάλογος
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΤΕΧΝΗ
Ορισμοί
Τέχνη είναι η συνειδητή ενέργεια αλλά και η ιδιαίτερη ικανότητα του ανθρώπου για δημιουργία έργων που προκαλούν αισθητική συγκίνηση και αναπτύσσουν προβληματισμό. Μέσω της τέχνης, δεν εκφράζεται μόνο το ιδεώδες του ωραίου, σύμφωνα με την ιδιαίτερη αισθητική του καλλιτέχνη και της εποχής του, αλλά και ένας κοινωνικής υφής προβληματισμός, ανάλογος με τις ιδεολογικές αντιλήψεις, τους κοινωνικούς προσανατολισμούς, τις αξιο-λογικές προσεγγίσεις του δημιουργού και τις ιδιαίτερες συνθήκες του καιρού του.
Τέχνη είναι η ελεύθερη και δημιουργική έκφραση του ανθρώπου με έργα που διέπονται από τους αισθητικούς κανόνες του ωραίου, με στόχο την αισθητική συγκίνηση και τον κοινωνικό προβληματισμό, σύμφωνα με τις προσωπικές επιλογές του δημιουργού και τα δεδομένα της εποχής του.
Ετυμολογία Τέχνη < τέκ-των < τίκτω
Μορφές
1. εικαστικές (αρχιτεκτονική, πλαστική, ζωγραφική)
2. τονικές (ποίηση, μουσική)
3. κινητικές (χορός, θέατρο).
Η σημασία της τέχνης
Συμβάλλει στην πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου:
καλλιεργεί τις πνευματικές δυνάμεις (κρίση, αντίληψη, φαντασία, επινοητικότητα)
διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες και τα ενδιαφέροντά του. Τον καθιστά ικανό να προσεγγίζει πολυπρισματικά την πραγματικότητα και να διεισδύει στις εσώτερες (=τις βαθύτερες) πτυχές της.
Αναπτύσσει την αισθητική του:
διαμορφώνει το αισθητικό κριτήριο, τη δυνατότητά του, δηλαδή, να αποτιμά ορθά τα καλλιτεχνικά ερεθίσματα
καλλιεργεί την αίσθηση του ωραίου, του μέτρου, της συμμετρίας και της αρμονίας
διδάσκει στο άτομο να βλέπει τα πράγματα μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα που ξεφεύγει από τη χρηστική αντίληψη της ζωής.
Σημαντική είναι η επίδρασή της στην κοινωνικοπολιτική ζωή:
δεν αποτελεί μόνο μέσο επικοινωνίας και σύσφιξης των διαπροσωπικών σχέσεων αλλά προβάλλει και πρότυπα ζωής και συμπεριφοράς, κοινωνικο-πολιτικές αξίες, όπως είναι η ισότητα, η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η ειρήνη κ.α.
αφυπνίζει τις συνειδήσεις των πολιτών και τους ευαισθητοποιεί για σοβαρά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.
Επηρεάζει τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς του ανθρώπου:
προβάλλει υψηλές αξίες και ανώτερα ιδανικά
συντελεί σε μια επανιεράρχηση αξιών και τονώνει την έφεσή του να αγωνιστεί για την πραγμάτωση υψηλών στόχων.
Επιδρά θετικά στον ψυχισμό του ατόμου:
εκλεπτύνει τον ψυχικό κόσμο και εξευγενίζει τα συναισθήματα μέσω της αισθητικής συγκίνησης
απαλλάσσει από το άγχος της καθημερινότητας και την υπερένταση, λειτουργώντας ως μορφή εκτόνωσης που απελευθερώνει από την εσωτερική πίεση και ένταση
προκαλεί την κάθαρση στο δημιουργό και στο δέκτη.
Αποτελεί μέσο που εκφράζει την ιδιαιτερότητα της προσωπικής δημιουργίας:
αναδεικνύει τις ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες του ατόμου
ικανοποιεί την ανάγκη του ανθρώπου να εξωτερικεύει τις ιδέες και τις ανησυχίες του, να αισθητοποιεί τα οράματά του.
Συμβάλλει στην ηθική αρτίωση του ανθρώπου:
προβάλλει ανθρωπιστικές αξίες και πρότυπα ηθικής ζωής
δίνει ύπαρξη και απαθανατίζει τις μεγάλες ηθικές πράξεις
Η τέχνη κάθε λαού αποτελεί το κυριότερο στοιχείο της φυσιογνωμίας και της πολιτιστικής του ταυτότητας:
τα καλλιτεχνικά δημιουργημάτα ενός λαού αντιπροσωπεύουν την ιδιαίτερη αισθητική του και χαρακτηρίζουν την ποιότητα του εθνικού του πολιτισμού
η λαϊκή κυρίως τέχνη εκφράζει την πολιτιστική ταυτότητά του.
Ευνοεί την επικοινωνία των λαών:
καταλύει τα τοπικά όρια· είναι γλώσσα διεθνής με διαχρονική αξία
συμβάλλει στη διαμόρφωση πνεύματος οικουμενικής συνείδησης.
Λόγοι απομάκρυνσης του ανθρώπου από την τέχνη
Η εποχή μας είναι αντι-πνευματική λόγω του μονομερούς προσανατολισμού του σύγχρονου ανθρώπου:
υλικός ευδαιμονισμός, υπερεργασία, έλλειψη ελεύθερου χρόνου, διάθεσης, καθαρού πνεύματος
χρησιμοθηρική αντίληψη της ζωής
ο σύγχρονος άνθρωπος ενδιαφέρεται περισσότερο για το «έχειν» και όχι το «είναι».
Η σύγχρονη τέχνη είναι, αρκετές φορές, ακατανόητη για το μέσο άνθρωπο:
απουσία καλλιτεχνικής παιδείας και αισθητικής αγωγής στο πλαίσιο της εξειδικευτικής τεχνοκρατικής εκπαίδευσης
ελιτισμός
μορφές τέχνης από σχολές και τάσεις με ειδικούς “κώδικες”, “θεωρίες” (σουρεαλισμός, φουτουρισμός κ.λ.π.) που δυσχεραίνουν την επικοινωνία πομπού-δέκτη.
Η έλλειψη αναγκαίου αριθμού χώρων καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης.
Υπερπροβολή από τα ΜΜΕ, χαμηλής ποιότητας έργων που δε σχετίζονται με την πραγματική τέχνη.
Η εμπορευματοποίηση της τέχνης:
αδυναμία ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων να παρακολουθούν έργα υψηλής ποιότητας
υποβάθμιση της ποιότητας της τέχνης.
Η ποίηση ως ανάγκη και στόχος του ανθρώπου
Είναι μέσο με το οποίο ο άνθρωπος εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο εξωτερικεύει προβληματισμούς, ανησυχίες, φόβους αλλά και ελπίδες, οράματα.
Συντελεί στην πνευματική καλλιέργεια, αφού διευρύνει τους προβληματισμούς και ανοίγει νέους ορίζοντες στη σκέψη και βοηθά το άτομο να αποκτήσει μία άλλη θέαση του κόσμου, μία διαφορετική οπτική με την καλλιέργεια της ευαισθησίας.
Εμπνέει την καλαισθησία, τα ευγενικά και εκλεπτυσμένα συναισθήματα.
Με τη συνυποδηλωτική λειτουργία της γλώσσας, τον ελλειπτικό λόγο, την εικονοπλαστική και τα άλλα εκφραστικά μέσα αναπτύσσει τη φαντασία.
Αναβαθμίζει το αισθητικό και το γλωσσικό κριτήριο του ανθρώπου.
Αποτελεί το καταφύγιο της ψυχής αφού ευνοεί την ενδοσκόπηση κ΄ συντροφεύει το άτομο σε στιγμές μοναξιάς και προσωπικής δοκιμασίας.
Με τον κοινωνικό της χαρακτήρα αναδεικνύει τα σοβαρά προβλήματα του ανθρώπου και ενεργοποιεί τις συνειδήσεις για την αντιμετώπιση τους.
Για να επιτελέσει η ποίηση έναν τόσο σημαντικό ρόλο, ο ποιητής, όπως κάθε δημιουργός τέχνης οφείλει: Ι.) να μην εγκλωβίζεται στο δόγμα «τέχνη για την τέχνη», αντίληψη που απολυτοποιεί την αξία της αισθητικής έκφρασης και παραβλέπει την κοινωνική διάσταση της ποίησης. II.) να μη διακατέχεται από τη δογματική αντίληψη περί «στρατευμένης τέχνης». Δεν πρέπει ο όρος «στράτευση» να νοείται ως τέχνη «κατ’ επιταγήν» που περιορίζεται στις αναγκαιότητες της όποιας ιδεολογίας ή σκοπιμότητας. Απαιτείται, επομένως, ο δημιουργός της τέχνης αφενός να επιδιώκει την αισθητική τελειότητα και αφετέρου να «στρατεύεται» μέσω της ποίησης σε υψηλές αξίες, ιδανικά και ανθρωποκεντρικούς στόχους.
Προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της τέχνης
Ύπαρξη δημοκρατικού και ελευθέρου πολιτεύματος, που επιτρέπει την ελεύθερη σκέψη και έκφραση.
Ουσιαστική παιδεία και ενημέρωση στις διάφορες μορφές της τέχνης.
Ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να χειραγωγείται και να υπηρετεί στείρα ιδέες και αντιλήψεις, αλλά να είναι ηθικό και άγρυπνο πνεύμα.
Το καλλιτεχνικό προϊόν προϋποθέτει έμπνευση και ευαισθησία, μόχθο και αφοσίωση.
Το έργο τέχνης να εκφράζει και να απευθύνεται στο κοινωνικό σύνολο κι όχι σε μια μικρή κάστα ανθρώπων (να παράγει επικοινωνιακό αποτέλεσμα), που σημαίνει κινητοποίηση της συγκίνησης, γονιμοποίηση της σκέψης και των συναισθημάτων του κοινού.
Ίδρυση πολιτιστικών συλλόγων.
Οικονομική βοήθεια από την πολιτεία.
Αξιοποίηση της παράδοσης και καλλιέργεια αξιών.
Απόψεις για το ρόλο της τέχνης
«Η Τέχνη για την Τέχνη»
Μοναδικός σκοπός της Τέχνης, κατά την άποψη αυτή, είναι η δημιουργική έκφραση και ανάδειξη του ωραίου, ενώ στόχος του καλλιτέχνη η τελειότητα και η πρόκληση της αισθητικής απόλαυσης. Η τέχνη αποτελεί αυταξία, έξω από πολιτικές και κοινωνικές σκοπιμότητες. Έτσι, παραμένει γνήσια ως προς τη συγκίνηση, τη γνησιότητα της έμπνευσης, την πνευματική ελευθερία. Αντίθετα, σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, ο σκοπός γίνεται μέσο και η τέχνη εκχυδαιζεται, υπηρετώντας εξωκαλλιτέχνικές σκοπιμότητες. Όταν ο καλλιτέχνης ασχολείται με τα κοινωνικά θέματα, ξεφεύγει από την καθαρότητα της στοχαστικής μοναξιάς του και το βασικό του προορισμό να δημιουργεί ομορφιά.
Αδυναμίες της άποψης:
ο καλλιτέχνης αδιαφορεί για το περιεχόμενο και ενδιαφέρεται μόνο για τη μορφή. Στερεί, έτσι, το δικαίωμα της τέχνης να αναφερθεί σε θέματα με βαθύτερο νόημα και περιεχόμενο
υποτιμά κάθε άλλη αξία πέραν της τέχνης
ο καλλιτέχνης απομονώνεται από την κοινωνία, τον φυσικό χώρο έμπνευσής του
η τέχνη παύει να εκφράζει την εποχή της
η άποψη «Τέχνη για την Τέχνη» είναι περισσότερο θεωρητική, γιατί ελάχιστοι καλλιτέχνες πέτυχαν να την υλοποιήσουν και μάλιστα σ' ένα μόνο μέρος του έργου τους
αποπροσανατολίζει το άτομο, το οποίο, σ' αυτή την περίπτωση, παίζει το παιχνίδι της άρχουσας τάξης.
«Στρατευμένη Τέχνη»
Στρατευμένη είναι η τέχνη, που εντάσσεται σε μια ιδεολογία και προσπαθεί να μεταδώσει ένα μήνυμα πολιτικής, ηθικής, κοινωνικής, θρησκευτικής ή άλλης σκοπιμότητας. Το περιεχόμενο της τέχνης, τότε, προκατασκευάζεται για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.
Αδυναμίες της άποψης:
αποβλέπει στον προσηλυτισμό σε κάποια ιδέα ή πολιτική παράταξη κι όχι στο κοινωνικό όφελος
καταπνίγει το καλλιτεχνικό μέρος και τον αισθητικό ρόλο της τέχνης
ο καλλιτέχνης δε δημιουργεί ελευθέρα αλλά ετερο-κατευθύνεται από κέντρα εξουσίας
η «κατ' επιταγή καλλιτεχνική δημιουργία» συνιστά κίβδηλη τέχνη, η οποία απομακρύνει τον κόσμο από την τέχνη και τη ζημιώνει συνολικά, καταφέρνοντας ισχυρά πλήγματα στην αξιοπιστία της.
Μια τρίτη άποψη
Η κοινωνική αποστολή της τέχνης είναι αδιαμφισβήτητη. Καλά έργα, κατά το Σεφέρη, είναι «αυτά που νομοθετούν, εκείνα που θα μας διδάξουν». Αυτά τα έργα εκφράζουν τους αγώνες και τα συμφέροντα των λαών. Όταν, λοιπόν, η τέχνη στρατεύεται, με την ευρύτερη σημασία του όρου, και αναφέρεται στο κοινωνικό σύνολο, πολιτικοποιείται. Μ' αυτή την έννοια η πολιτικοποίηση της τέχνης είναι αποδεκτή.
Οι ακόλουθοι της άποψης αυτής υποστηρίζουν ότι ο καλλιτέχνης:
πρέπει να είναι πάνω από συμφέροντα και πάθη
να είναι οδηγός συνειδήσεων, κήρυκας του Ηθικού και δημιουργός Πολιτισμού
να υλοποιεί το «μέτρον», οδηγώντας στη σύνθεση της θέσης και της αντίθεσης.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
Ορισμοί
Πολιτισμός είναι η υλική και πνευματική πρόοδος του ανθρώπου, καθώς και η παράλληλη ηθική εξέλιξή του (= το σύνολο των υλικών, πνευματικών και ηθικών επιτευγμάτων του ανθρώπου).
Διακρίνεται σε:
τεχνικό πολιτισμό (civilisation) (τεχνική, υλικά αγαθά).
Παρατήρηση:
Ο σύγχρονος πολιτισμός είναι μονομερής, μονοδιάστατος. Έχει δοθεί προτεραιότητα στον τεχνικό, ενώ, σε μεγάλο βαθμό, παραμελείται ο πνευματικός και ηθικός του χαρακτήρας.
Τεχνολογία ονομάζεται το σύνολο των τεχνικών μέσων, όπως οι μηχανές και ο εξοπλισμός, των επιστημονικών μεθόδων και τρόπων ενέργειας που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών· κατά μία έννοια, η τεχνολογία αποτελεί την εφαρμοσμένη πλευρά της γνώσης, επιστήμη αφορά κυρίως στη θεωρητική διάσταση της γνώσης.
Θετικές πλευρές της τεxνικής προόδου
Κυριαρχία στη φύση
ελάττωση εξάρτησης του ανθρώπου με την αποκρυπτογράφηση των νόμων της φύσης
αξιοποίηση των δυνάμεών της προς όφελός του
θετική επίδραση στο χαρακτήρα και τα αποτελέσματα της εργασίας
ελαχιστοποίηση σωματικού μόχθου, απαλλαγή από επίμοχθες εργασίες (με τη μηχανοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας)
μείωση ορίων παραγωγικού χρόνου, αύξηση ελεύθερου χρόνου
μαζική παραγωγή αγαθών και βελτίωση της ποιότητάς τους
δημιουργία νέων τομέων απασχόλησης – νέων επαγγελμάτων με επέκταση των ευκαιριών για εργασία.
Αφθονία ανέσεων και μέσων στην καθημερινή ζωή αποφασιστική συμβολή στην επίλυση βασικών προβλημάτων διαβίωσης και κατ’ επέκταση στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου.
Η τεχνολογική ανάπτυξη συνέβαλε στη διεύρυνση του επιστημονικού πεδίου, στη συνακόλουθη πρόοδο των επιστημών:
θεαματική πρόοδος της ιατρικής που μείωσε την παιδική θνησιμότητα και παράλληλα με τη βελτίωση των όρων διαβίωσης αύξησε το μέσο όρο ζωής
με τα σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα επιτυγχάνεται η ευρεία διάδοση των επιτευγμάτων του πνευματικού πολιτισμού, η ανάπτυξη της παιδείας και η κοινωνικοποίηση της γνώσης. Έτσι, καταπολεμάται η άγνοια, η αμάθεια, οι δεισιδαιμονίες, οι προλήψεις (ανάπτυξη ορθολογικής σκέψης, απομάκρυνση εξωλογικών στοιχείων).
Η τελειοποίηση των μέσων συγκοινωνίας, με την εκμηδένιση των αποστάσεων, διευκολύνει την ανθρώπινη επαφή και την προσέγγιση των λαών.
Ανάπτυξη πνεύματος οικουμενικής συνείδησης με τις απεριόριστες δυνατότητες επικοινωνίας που παρέχει στους λαούς (ΜΜΕ, δορυφορική τηλεόραση κ.λπ.).
Πολλαπλασιασμός των μέσων ψυχαγωγίας, διεύρυνση μορφών τέχνης.
Η γενικότερη πρόοδος συντελεί στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, αφού τα πολιτιστικά αγαθά (περίθαλψη, μόρφωση κ.ά) είναι πλέον προσιτά στο ευρύτερο κοινό.
Αρνητικές πλευρές της τεxνικής προόδου
Καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος, διατάραξη οικολογικής ισορροπίας εξαιτίας, εκτός των άλλων, της τεχνοκρατικής αντίληψης στην εφαρμογή των επιτευγμάτων του σύγχρονου πολιτισμού με συνέπειες:
δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης
αρνητική επίδραση στην ψυχοσωματική υγεία (ψυχονευρωτικές διαταραχές, άγχος)
Η αλματώδης ανάπτυξη του τεχνικού πολιτισμού δίνει τη δυνατότητα τελειοποίησης των πολεμικών εξοπλισμών για τη δημιουργία μέσων μαζικής καταστροφής που:
απειλούν την ανθρωπότητα με ολοκληρωτικό αφανισμό (πυρηνικός όλεθρος)
επιτείνουν τα αισθήματα ανασφάλειας, αβεβαιότητας για το μέλλον.
Ο μηχανοποιημένος και κατακερματισμένος χαρακτήρας της εργασίας (αυτοματισμός, εξειδίκευση κ.λπ.) οδηγεί:
στην αποξένωση του δημιουργού από τα δημιουργήματα, την απώλεια της χαράς από την προσωπική δημιουργία (αλλοτρίωση)
στην τυποποίηση, την πλήξη, την ανία
συχνά στην πνευματική μονομέρεια.
Δημιουργούνται κίνδυνοι για τη δημοκρατία, όταν τα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα (κυρίως τα ΜΜΕ, οι επιστημονικές τεχνικές επηρεασμού της κοινής γνώμης κ.λπ.) υπηρετούν συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες. Τότε, ως όργανα αποπροσανατολισμού, χαλιναγώγησης του πολίτη τον καθιιστούν ενεργούμενό τους.
Το πνεύμα υλικού ευδαιμονισμού και η συνακόλουθη υπερκατανάλωση οφείλονται, σε μεγάλο βαθμό, στη συμβολή της τεχνολογίας στη μαζική παραγωγή, ποικιλία, ελκυστικότητα, προβολή των αγαθών και στη νοοτροπία της άνεσης και της ευκολίας που καλλιεργούν τα τεχνικά μέσα.
Οι υλιστικές προτεραιότητες του μονοδιάστατου ανθρώπου οδηγούν:
στην αδιαφορία για πνευματική καλλιέργεια
στην απομάκρυνση από υψηλές αξίες, ιδανικά
στην αποστασιοποίηση από συλλογικές δραστηριότητες
στo άγχος, την υπερένταση
Η ανάπτυξη των βιομηχανιών στις πόλεις είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αστυφιλικού ρεύματος για τη μετοίκηση μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων από την περιφέρεια στα αστικά κέντρα, με όλες τις αρνητικές συνέπειες (υποβάθμιση ποιότητας ζωής, αδυναμία επικοινωνίας και διαμόρφωσης υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, πολύμορφη αλλοτρίωση του ατόμου, άγχος κ.λπ)
Προτάσεις-Προϋποθέσεις για θετική αξιοποίηση του τεχνικού πολιτισμού
Συνειδητοποίηση από το άτομο πως τα επιτεύγματα του πολιτισμού (τεχνικού και πνευματικού) είναι το μέσο που του παρέχει τη δύναμη, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σύμφωνα με τους σκοπούς του.
Απαιτείται νέα ιεράρχηση αξιών· ο προσανατολισμός και ο χαρακτήρας του σύγχρονου πολιτισμού θα διαφοροποιηθεί, ώστε να υπηρετεί πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου, ανθρωπιστικούς σκοπούς και βελτίωση της ποιότητας ζωής. Αλλαγή πολιτισμικού μοντέλου προϋποθέτει επαναπροσδιορισμό αξιών και προσωπικής στάσης ζωής.
Κοινωνικός έλεγχος στη χρήση των επιτευγμάτων του πολιτισμού. Με συλλογικές δραστηριότητες οι πολίτες να απαιτήσουν τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικών θεσμών για την ανθρωποκεντρική αξιοποίηση της τεχνολογίας.
Ανθρωπιστική παιδεία.
Σεβασμός στο περιβάλλον
Επιστήμονες και πνευματικοί άνθρωποι να μη διακατέχονται από την τεχνοκρατική αντίληψη «επιστήμη για την επιστήμη» και «διανόηση για τη διανόηση»· να συνειδητοποιήσουν το χρέος τους έναντι της ανθρωπότητας με τον ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό της έρευνας και των εφαρμογών.
Συμμετρική ανάπτυξη των διαστάσεων του σύγχρονου πολιτισμού, ώστε να μην κυριαρχεί η λογική της οικονομικής μονάχα εκμετάλλευσης της τεχνολογίας
Πολιτεία η οποία ελέγχει τις επιχειρήσεις ως προς τον τρόπο αξιοποίησης της επιστημονικής-τεχνολογικής προόδου
Κυριαρχία του ανθρώπου στη μηχανή. Αυτό σημαίνει πως η μηχανή πρέπει να συντελέσει στην επαύξηση της ανθρώπινης ελευθερίας και όχι στη μείωση της.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Ορισμός
Τουρισμός είναι η μετάβαση και η διαμονή για περιορισμένο χρονικό διάστημα σ’ έναν ξένο τόπο, κοντινό ή μακρινό, στο εσωτερικό ή εξωτερικό μιας χώρας. Αρχικά ο σκοπός των τουριστών ήταν η κατάκτηση νέας γνώσης και η διεύρυνση των πνευματικών τους αναζητήσεων ενώ σήμερα έχει σαν κύριο στόχο τη χαλάρωση , την ανάπαυση, την ψυχαγωγία και την παύση κάθε είδους προβληματισμού κι επαγγελματικής δραστηριότητας. Συμπληρωματικά με αυτό, ο τουρίστας αναζητάει τη γνωριμία με νέους ανθρώπους, την εξοικείωση με άλλους πολιτισμούς, ήθη και έθιμα καθώς και την επαφή με τη φύση.
Συνθήκες που βοήθησαν στην ανάπτυξη τουριστικού ρεύματος
Η βελτίωση των μέσων μαζικής μεταφοράς, η συγκοινωνιακή ένωση των ηπείρων, η παγκοσμιοποίηση που επέφεραν οι τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο.
Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου του σύγχρονου δυτικού κόσμου, η αύξηση της αγοραστικής δύναμης των σύγχρονων ανθρώπων. Η καθιέρωση εργατικών δικαιωμάτων που εξασφαλίζουν ελεύθερο χρόνο στους εργαζόμενους, οχτάωρη πενθήμερη εργασία και επιδόματα αδείας. Η καθιέρωση του κοινωνικού τουρισμού.
Η κατάργηση των συνόρων, η ειρήνευση των λαών και οι διακρατικές συμφωνίες για εμπορικές και πολιτιστικές ανταλλαγές.
Η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου των δυτικών κοινωνιών, η γλωσσομάθεια, τα Μέσα μαζικής επικοινωνίας, η διαφήμιση, τα εμπορικά ταξίδια.
Ο σύγχρονος αγχώδης ρυθμός ζωής που αυξάνει την τάση φυγής.
Είδη Τουρισμού
Εγχώριος τουρισμός: Ο τουρισμός των κατοίκων μιας χώρας που ταξιδεύουν εντός της ίδιας χώρας (π.χ. ένας Αθηναίος μεταβαίνει στο Ηράκλειο Κρήτης για διακοπές).
Εξερχόμενος τουρισμός: Οι κάτοικοι μια χώρας ταξιδεύουν σε μια ξένη γι’ αυτούς χώρα (Οι Έλληνες ταξιδεύουν στην Ιταλία).
Εισερχόμενος τουρισμός: Οι τουρίστες που έρχονται στο εσωτερικό μιας χώρας από μια άλλη χώρα ( Οι Άγγλοι τουρίστες που έρχονται στην Ελλάδα για διακοπές).
Εσωτερικός τουρισμός : Το σύνολο του εισερχόμενου και εγχώριου τουρισμού.
Εναλλακτικός τουρισμός – νέες μορφές τουρισμού:
Ο εναλλακτικός τουρισμός είναι η σύγχρονη τάση στον τουριστικό τομέα και προϋποθέτει την ύπαρξη ειδικού και διαφορετικού κινήτρου των τουριστών απ’ ότι έχει ο μαζικός τουρισμός καθώς και τις αντίστοιχες ειδικές υποδομές. Ο εναλλακτικός τουρισμός περιλαμβάνει το σύνολο των τουριστικών υπηρεσιών, οι οποίες διακρίνονται ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες, τις προτιμήσεις και τα κίνητρα των τουριστών, απευθύνονται σε ένα εξειδικευμένο κοινό, τηρούν τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και συμβάλλουν στην άμβλυνση της εποχικότητας της τουριστικής ζήτησης. Ο εναλλακτικός τουρισμός αποσκοπεί στην ανάδειξη και τουριστική αξιοποίηση του φυσικού και πολιτισμικού αποθέματος μιας χώρας.
Σήμερα ο μαζικός τουρισμός θωρείται απευκταίος λόγω των δυσμενών επιπτώσεων στο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Η σύγχρονη εποχή προτάσσει μορφές τουρισμού όπως:
Αθλητικός τουρισμός αναψυχής
Θαλάσσιος τουρισμός
Τουρισμός υπαίθρου
Γαστρονομικός τουρισμός
Τουρισμός υγείας και ευεξίας
Αγρο-τουρισμός
Εκπαιδευτικός τουρισμός
Θρησκευτικός / προσκυνηματικός τουρισμός
Συνεδριακός τουρισμός
Οι μορφές αυτές τουρισμού αναχαιτίζουν τα κακώς κείμενα του βιομηχανοποιημένου τουρισμού και αποτελούν μια βιώσιμη λύση για τη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, τη διατήρηση των οικοσυστημάτων και το πρόβλημα της εποχικότητας του κλασικού τουρισμού.
Πλεονεκτήματα του Ελληνικού Τουρισμού
Το ήπιο κι εύκρατο μεσογειακό της κλίμα, με άπλετη ηλιοφάνεια και ζεστές θερμοκρασίες.
Ο αξιοθαύμαστος πολιτισμός της, ο ιστορικός χαρακτήρας της χώρας με τα αμέτρητα μνημεία και τους αρχαιολογικούς χώρους που την καθιστούν πόλο έλξης εκατομμυρίων επισκεπτών.
Η ομορφιά του φυσικού τοπίου και η ποικιλία της φυσικής ομορφιάς του τόπου.
Οι πανέμορφες και πεντακάθαρες θάλασσες της με τα κρυστάλλινα, γαλαζοπράσινα νερά.
Η ελληνική φιλοξενία, το ελληνικό ταπεραμέντο και οι «αυθεντικοί» άνθρωποι του τόπου.
Η ασφάλεια που νιώθουν οι τουρίστες λόγω χαμηλών ποσοστών εγκληματικότητας και βίας.
Μειονεκτήματα του Ελληνικού Τουρισμού
Κακές υποδομές, κακή τουριστική αγωγή, έλλειψη παιδείας, αγένεια και ανεύθυνη επιχειρηματική δράση στον τομέα αυτό με στόχο το «εύκολο» κέρδος. Φαινόμενα «αρπαχτής».
Ακριβές υπηρεσίες και αγαθά, φαινόμενα οικονομικής εκμετάλλευσης των τουριστών.
Υποβάθμιση φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος λόγω της άκριτης εισροής κακής ποιότητας τουριστών με αμφιβόλου ποιότητας ήθη.
Θετικές συνέπειες της τουριστικής ανάπτυξης
Οικονομικές:
Καταπολεμάται η ανεργία και ανοίγουν πολλές θέσεις εργασίας στις τουριστικές περιοχές (ύπαιθρο και επαρχιακές πόλεις- νησιά).
Άνοδος του βιοτικού επιπέδου της χώρας και της ποιότητας της ζωής ων κατοίκων της περιφέρειας λόγω της εισροής χρήματος.
Μείωση του φαινομένου της εσωτερικής μετανάστευσης καθώς οι κάτοικοι της επαρχίας δε χρειάζεται ν’ αναζητήσουν δουλειά στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Πνευματικές:
Απόκτηση πνευματικής και ηθικής καλλιέργειας (ευγένειας, καλών τρόπων) – άνοιγμα πνευματικών οριζόντων από τη συναναστροφή με διαφορετικής κουλτούρας ανθρώπους. Νέοι τρόποι σκέψης.
Αύξηση της διαλλακτικότητας και καλλιέργεια διαλόγου ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες.
Κοινωνικές:
Εμπλουτισμός Εθνικού πολιτισμού από τα ξένα θετικά στοιχεία
Μείωση του φαινομένου του ρατσισμού. Επαφή λαών και πολιτισμών που οδηγεί σε άρση των προκαταλήψεων και σε γόνιμο διάλογο ανάμεσα στους λαούς.
Άρση της κρατικής απομόνωσης, βελτίωση των διακρατικών σχέσεων, επικοινωνία των λαών, βελτίωση των παγκόσμιων σχέσεων που οδηγεί σε ειρηνική συνύπαρξη.
Πολιτιστικές:
Διαφημίζεται ο Ελληνικός πολιτισμός στα πέρατα του κόσμου και αποκτά οικουμενικές διαστάσεις.
Ανταλλαγή πολιτιστικών στοιχείων ανάμεσα στους λαούς
Ψυχικές:
Ανανέωση , εκτόνωση, ψυχική χαλάρωση, συναισθηματική αποφόρτιση.
Βελτίωση των ανθρώπινων σχέσεων
Αρνητικές συνέπειες της τουριστικής ανάπτυξης
Οικολογικές:
Αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος, ρύπανση της ακτογραμμής , βεβήλωση του φυσικού τοπίου με την άναρχη δόμηση των μεγάλων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων, βεβήλωση των αρχαιολογικών χώρων και μνημείων, αποψίλωση δασικών περιοχών για την ανέγερση τουριστικών εγκαταστάσεις
Υψηλό κόστος ζωής στα επαρχιακά τουριστικά σημεία από φαινόμενα αισχροκέρδειας κι οικονομικής εκμετάλλευσης.
Διαμόρφωση από μια μερίδα επαγγελματιών συνείδησης «αρπαχτικού» και διαρκούς επιδίωξης εύκολου κέρδους.
Στην ύπαιθρο σταδιακά εγκαταλείπονται τα παραδοσιακά επαγγέλματα. Οι ντόπιοι παύουν ν’ ασχολούνται με τη γεωργία με αποτέλεσμα να ξοδεύει η χώρα μεγάλα κονδύλια για την εισαγωγή γεωργικών προϊόντων απ’ το εξωτερικό.
Πολιτιστικές
Ξενομανία, άκρατος μιμητισμός, άκρατη υιοθέτηση ξένων στοιχείων που αλλοιώνουν την εθνική συνείδηση και απειλούν την εθνική μας ταυτότητα.
Αλλοιώνονται τα ήθη και τα έθιμα των Ελλήνων που ζουν σε τουριστικά σημεία. Αλλοίωση του Εθνικού πολιτισμού.
Μέτρα για την περιφρούρηση και την ανάπτυξη υγιούς τουρισμού
Τι μπορεί να κάνει η πολιτεία:
Πολιτειακές παρεμβάσεις που θα αποσκοπούν στη βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό των τουριστικών υποδομών, τη βελτίωση του συγκοινωνιακού δικτύου, των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων, των οδικών δικτύων ιδιαίτερα στην ύπαιθρο και γενικότερα των χώρων υποδοχής των τουριστών.
Αυξημένοι έλεγχοι του Υπουργείου στα τουριστικά σημεία, ιδιαίτερα τους μήνες αιχμής της τουριστικής κίνησης κι επιβολή αυστηρών κυρώσεων σε ασυνείδητους επαγγελματίες του τουρισμού που παραβαίνουν τους νόμους και δεν συμπεριφέρονται δεοντολογικά.
Διαφημιστικές καμπάνιες και προώθηση της χώρας στο εξωτερικό με ιδιαίτερη προβολή του φυσικού πλούτου της χώρας. Διαφημιστικές καμπάνιες στο εσωτερικό και εξωτερικό για τον σεβασμό του φυσικού περιβάλλοντος και τη διαφύλαξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Προώθηση και προβολή νέων οικολογικών και εναλλακτικών μορφών τουρισμού που σέβονται τις φυσικούς πόρους και αναδεικνύουν την πολιτιστική ταυτότητα και φυσιογνωμία μας. Ποιοτική και όχι ποσοτική βελτίωση τουρισμού.
Τι μπορεί να κάνεις ο καθένας ατομικά:
Να επιδείξουμε όλοι ατομική ευθύνη, να επιδείξουμε επαγγελματική ευσυνειδησία σεβόμενοι τον επισκέπτη, προσφέροντας υψηλής ποιότητας υπηρεσίες. Να αποτελέσουμε εμείς οι ίδιοι πρότυπα συμπεριφοράς για τις επισκέπτες διαμορφώνοντας όρια συμπεριφοράς και σεβασμού των φυσικού πλούτου της χώρας μας, των αρχαιολογικών τις χώρων και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Να μην θυσιάζουμε στο βωμό του εύκολου κέρδους την ποιότητα του τουριστικού ρεύματος.
Τι μπορούν να κάνουν οι φορείς αγωγής για τις επερχόμενες γενιές:
Τόνωση της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, καλλιέργεια ηθικών προτύπων συμπεριφοράς , τουριστική αγωγή.
Καλλιέργεια σεβασμού μέσα απ’ τα προγράμματα σπουδών της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και της ιστορικής παράδοσης. Τόνωση της εθνικής μας φυσιογνωμίας και εθνικής υπερηφάνειας στις επερχόμενες γενιές.
Ανάπτυξη κριτικής σκέψης για την αποφυγή φαινομένων εθνικού κομπλεξισμού, ξενομανίας και άκρατου μιμητισμού ξένων ηθών κι εθίμων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.